همۀ ما اینرا شنیده ایم که می گویند: "حق گرفتنیست و نه دادنی"! ولی آیا ما برای احقاق حق هایمان تلاش می کنیم و یا اینکه وقتی حقمان به ما نمی رسد شروع می کنیم به نق زدن و فریاد که حقمان خورده شده؟
در کشورهای پیشرفته جهان شناساندن حقوق به افراد و تربیت آنها جهت استفادۀ بهینه از آن ، از اصولی ترین و مهمترین اموری است که به آن پرداخته می شود . جالب اینست که ایرانیهایی که در این کشورها زندگی می کنند "به اجبار" با این حقوق آشنا می شوند و از آن جهت زندگی بهتر و داشتن حق انتخاب استفاده می کنند ولی وقتی صحبت از مشارکتی ایرانی می شود همین افراد چشم را بر حقوق خود می بندند و با تفاوتی با حقوقی که به آنها اراعه می شود برخورد می کنند ، انگاری که جمهوری اسلامی ناگهان از هزاران کیلومتر به آنها تفهیم می کند که هیچ حقی ندارند و وقتی آب از آب می گذرد و نتیجه آن نمی شود که دلخواهشان است شروع می کنند به ناله که چرا اینجوری شد!
هم میهنان عزیزم، حق گرفتنیست و اولین مرحله برای دریافت آن شناخت آن است. پس از شناخت حق باید برای گرفتن آن اقدام کرد چراکه برای آنکس که می خواهد حقتان را پایمال کند دانستن اینکه شما آنرا می دانید هیچ اهمیتی ندارد.
در جوامع بشری حقوق با هم مشترک هستند و در بسیاری از موارد با هم طلاقی می کنند. به همین دلیل عدم مشارکت شما به "خورده شدن" حق شما می شود و دیگر جای گلایه باقی نمی ماند.
امیدوارم که از این به بعد همۀ ما که مدعی مبارزه با جمهوری حق کش ِاسلامی هستیم با شناخت حق ، برای گرفتن آن تا دریافت آن از پا ننشینیم.
ب.ت
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر